Bodø
Nadat we van de boot waren gegaan, zijn we naar het hotel gewandeld voor onze overnachting. We wilden graag op tijd gaan slapen, want om 04:30 uur zou de wekker alweer afgaan.
Nu vragen jullie je waarschijnlijk af: wat is dat voor belachelijke tijd? Eerlijk gezegd dachten wij dat ook. Maar het was óf heel vroeg vertrekken met – jawel – een boot die in 3,5 uur van Sjolvær naar Bodø voer, óf ergens in de loop van de middag een busrit over de Lofoten maken en daarna alsnog een boot van 3 uur naar Bodø, waardoor we pas rond middernacht in het hotel zouden aankomen.
Wij kozen uiteindelijk voor de eerste optie, ook vanwege het weer, want het was behoorlijk grijs en grauw. Daardoor hadden we in Bodø juist een rustige middag voor onszelf, iets wat meer dan welkom was.
We konden eindelijk weer eens zelf kiezen wat we wilden eten — het menu was gelukkig wat uitgebreider dan de gebruikelijke twee opties. Daar hebben we dan ook goed van genoten.
Trondheim
Vanmorgen hoefden we gelukkig niet belachelijk vroeg uit bed, want we vertrokken pas in de middag met de trein naar Trondheim. Lekker rustig aan gedaan en uitgebreid ontbeten, want die treinreis van 10 uur moesten we wel goed voorbereid in.
We hadden “eerste klas” geboekt. In Noorwegen heet dat Premium of Plus, maar het mag gezegd worden: dat voelt hier ook echt luxe. Gratis warme dranken, water, fruit, chocolaatjes, en stoelen die je in allerlei standen kunt zetten. Best comfortabel allemaal.
De route liep over de Nordlandsbanen (zeker een aanrader om eens op te zoeken of te bekijken via Rail Away) en die is echt prachtig. De uitzichten waren continu indrukwekkend. Op het hoogste punt lag zelfs nog flink wat sneeuw.
Toch is 10 uur in een warme trein zonder fatsoenlijke tussenstop best lang. Maar we hadden geen keuze, omdat deze trein maar twee keer per dag rijdt en je dus niet even kunt uitstappen.
Onderweg passeerden we opnieuw de Poolcirkel, vlak na Lønsdal, herkenbaar aan de stenen piramides met ijzeren bollen en natuurlijk het Arctic Circle Center.
Het is Noorwegen’s langste treintraject (700km) met 293 bruggen en 154 tunnels en veel hoogteverschil omdat we de Saltfjellet bergketen doorkruisen.
We hebben ons een dagje rust gegeven in Trondheim, een stad die beide op het lijstje stond om wat langer te blijven. Vanmorgen lekker rustig aan gedaan en uiteindelijk de stad in gegaan om eerst de Nidaros Domkirke, dit is het grootste Middeleeuwse gebouw van Scandinavië te gaan bezoeken. Uiteindelijk hebben we alleen de buitenkant bekeken.
Daarna via de wijk Bakklandet weer terug gelopen naar de stad. Er is ook een rondwandeling in Trondheim, maar daar was het weer niet geschikt voor.
Het grappige is, dat de meeste mensen de Camino naar Santiago de Compostela lopen, maar ook hier in Noorwegen zijn Pelgrimsroutes, waarvan de populairste routes de negen St-Olavswegen zijn die allemaal naar de Nidaros-domkerk in Trondheim leiden. Daar is het Sint-Olafsschrijn de belangrijkste pelgrimsbestemming in Scandinavië. Het is de plek waar de voormalige Vikingkoning Olav II Haraldsson in 1031 heilig werd verklaard. De negen paden naar het schijnt zijn samen goed voor in totaal ongeveer 3.000 kilometer langs een rustgevende omgeving en pittoreske dorpjes met een sterk cultureel erfgoed en heerlijk lokaal eten. De meeste pelgrims kiezen voor het prachtige Gudbrandsdalen-pad dat 643 kilometer lang is en van de hoofdstad Oslo naar de op twee na grootste Noorse stad Trondheim loopt. De route is de langste pelgrimsroute in het land en was in de middeleeuwen de belangrijkste weg naar Nidaros (nu Trondheim). Je hebt minstens 32 dagen nodig om de route af te werken. Onderweg loop je langs historische en culturele bezienswaardigheden, door mooie landschappen en ongerepte natuur. Je komt ook langs middeleeuwse boerderijen die zowel een comfortabel bed als culinaire ervaringen bieden, op basis van seizoensingrediënten van de regio.
